კახა ბერელიძე | ოლის ინტერვიუები
ავტორი : ოლი ქვათელაძე

მოგვიყევი შენს შესახებ, როდის და რატომ დაიწყე ხატვა?


ბავშვობიდან მოყოლებული ვხატავ, არასდროს წარმომედგინა სხვა რამეს თუ გავაკეთებდი. 2010 -2014 წლებში ვსწავლობდი სამხატვრო აკადემიაში, ფერწერის ფაკულტეტზე, კოტე სულაბერიძის ჯგუფში. მთელი ეს პერიოდი და მას შემდეგ ვხატავდი, ვმონაწილეობდი სხვადასხვა პროექტებში, ბევრი ჯგუფური თუ სოლო პროექტები მქონდა. აკადემიის დამთავრების შემდეგ, მუშაობა ჩემი პროფესიით გავაგრძელე. ასევე ვაკეთებდი სხვადასხვა დიზაინს, კინოხელოვნებაც საინტერესო აღმოჩნდა ჩემთვის, აქ უკვე ვმუშაობდი როგორც დამდგმელი მხატვარი. ამ ყველაფრის პარალელურად ვმუშაობდი საფრანგეთში, იქ მაქვს სახელოსნო და ცოტახნის წინ სახელოვნებო რეზიდენციამ გამიფორმა კონტრაქტი, ბოლო ორი წელი საფრანგეთში ვმუშაობ.

დაახლოებით ოთხი თვეა რაც საქართველოში დავბრუნდი, პანდემიის დროს საფრანგეთში რამდენიმე პროექტი შეჩერდა და გადავწყვიტე აქ გამეგრძელებინა ჩემი საქმის კეთება.

კახა, როგორც ვიცით მუშაობ ბევრი სხვადასხვა მიმართულებით,  მაინტერესებს სად გრძნობ თავს უფრო კომფორტულად და რა განიჭებს ყველაზე დიდ სიამოვნებას შენს საქმიანობაში?


ძირითადად ვხატავ, თუმცა ასევე ვმუშაობ  ბევრი სხვა მიმართულებით, მაგალითად ინტერიერის დიზაინში ვმუშაობდი. ცოტა ხნის წინ გავაკეთე ჩემი პირველი ქანდაკება, მანამდე ინსტალაციების კეთებით ვიყავი დაკავებული. ვფიქრობ, რომ როცა მხატვარი ხარ ნებისმიერ მედიასა და მასალაში შეგიძლია მუშაობა, მთავარია იცოდე ფორმის სპეციფიკა. ინსტალაცია პირველად აკადემიაში გავაკეთე, ერთ-ერთ პროექტში მივიღე მონაწილეობა და გადავწყვიტე ტილო ცოტახნით გვერდზე გადამედო, მაშინ მომეწონა ის, რომ ყველა ინსტალაციაში ვხმარობდი განათებას და ამ კუთხით მუშაობა ძალიან საინტერესო აღმოჩნდა ჩემთვის. ყველაზე დიდ სიამოვნებას ნებისმიერ სფეროში ექსპერიმენტები და საკუთარი თავის გამოწვევა მანიჭებს.

ფიქრობ, რომ საფრანგეთში გამგზავრებამ და ფრანგული კულტურის უფრო ახლოს გაცნობამ შენს შემოქმედებაში ან ხელწერაში შეცვალა რაიმე?

საფრანგეთი და ზოგადად ქვეყნის ცვლა, ყოველთვის იწვევს სხვა ცვლილებებსაც: ემოციებს, განწყობებს და განცდებს გადაასხვაფერებს. მიუხედავად იმისა, რომ ფრანგული სახელოვნებო სფერო საკმაოდ დისტანცირებულია თავისი კულტურული ანალოგებისგან, მე პირიქით ცოტა სიძველეში ვიყავი გადავარდნილი, შედარებით უფრო ფიგურატიული იყო ჩემი ნამუშევრები, სწორედ მაგ პერიოდში გავაკეთე ყველაზე სიმბოლისტური სერია ზეთში

მაინტერესებს შენი დამოკიდებულება ფერებთან და მასალასთან, არის თუ რა რაიმე კონკრეტული მნიშვნელობის მატარებელი?


დიდი ხანია რაც აკვარელში ვმუშაობ და საკმაოდ კომფორტულია ჩემთვის, რადგან მისი სიმსუბუქე, სპეციფიკა და ვიზუალური ესთეტიკა ჩემს კონცეფციას და ხედვებს აბსოლუტურად პასუხობს, რაღაც მხრივ ცოტა რთული სამუშაოა, ბევრ შანსს არ გიტოვებს, თუმცა ვთვლი, რომ მაინც ძალიან კომპაქტური მასალაა. ფერი ძალიან მნიშვნელოვანია ჩემთვის, მაშინ როდესაც ჯერ კიდევ ფიქრის პროცესში ვარ ფერით წარმოვიდგენ რა უნდა გავაკეთო. მგონია, რომ მთავარი ვიზუალური ემოცია ფერშია, ბოლო პერიოდში განსაკუთრებით მეტ აქცენტს ფერით დატვირთვაზე ვაკეთებ. მგონია, რომ სპონტანურობა პალიტრამ არ უნდა აკონტროლოს და ის განცდები, რომლებიც შენში დიდი ხნის განმავლობაში ილექება. აკვარელში მუშაობისას ფერთან დამოკიდებულება უფრო სათუთი ხდება, საღებავის სპეციფიკიდან და კომპოზიციების თავისებურებებიდან გამომდინარე.

გალერეაში არსებულ ნამუშევრებზე რომ მოგვიყვე, სად გაჩნდა ამ სერიის იდეა და რა სიმბოლური დატვირთვა აქვს სივრცეს, სადაც ფიგურები არიან წარმოდგენილნი?

ეს სერია საფრანგეთში დავიწყე, ძალიან მიყვარს ტყეში სირბილი, სირბილის დროს ძალიან ბევრ ოპტიკურ ილუზიას ხედავ, მეც გადავწყვიტე  წარმოჩენა აკვარელში მეცადა. მინდოდა პატარა ექსპერიმენტი ჩამეტარებინა, სივრცეს რომელიც ამ სერიის თითქმის მთავარი თემაა აქვს თავისი ეგზისტენციალური მხარე, თითქმის ყველა კლასიკური ზღაპრის ამბავი სწორედაც რომ ტყეში ვითარდება, თითქოს ტყიდან გვიკითხავენ მორალს,  მეც ჩემი ნამუშევრების სერია ზღაპრის სიუჟეტივით ავაწყვე. მივხვდი, რომ მანამდე რა ჩანაფიქრებიც მქონდა და რის ასახვაც მინდოდა ამ ტყეში შემეძლო ყველაფრის გაკეთებ

როგორ ფიქრობ რა არის მთავარი მუშაობის პროცესში და შედეგში?


ნამუშევარი თვითონ არის ერთგვარად შემოქმედებითი სოციალური ქსელი, შეიძლება ვიზუალური მესიჯი ჩადო და ყველამ სხვანაირად გაიგოს, ეს მთლიანად კომუნიკაციის ამბავია. მთავარი და მნიშვნელოვანი არის კომუნიკაცია მაყურებელსა და ქმნილებას შორის.

როდის გრძნობ კომპოზიციის ერთიანობას და ნამუშევრის ჰარმონიულობას, რა მომენტშია ის ემოციურად მთლიანი?

როდესაც ვმუშაობ რაიმეზე, მისი კომპოზიცია ასე თუ ისე გონებაში მაქვს განსაზღვრული, ვხვდები სად ივსება და რომელ მომენტში მთავრდება მისი ერთიანობა.  ჯექსონ პოლოკი ნამუშევრის დასრულებას ორგაზმს უკავშირებდა, როდის ხვდებით რომ სექსი დასრულდა? მაშინ, როდესაც ორგაზმამდე მიდიხართ.          მე ვიცი სად დასრულდება ჩემი ნამუშევარი, მისი ვიზუალიზაცია ყოველთვის მაქვს წარმოსახვაში.


და ბოლოს შენი გამოცდილებიდან გამომდინარე შენზე ახალგაზრდა არტისტებს რა რჩევას მისცემდი?

უფრო შემიძლია იმის რჩევა თუ, რას არ გავაკეთებდი მე რომ მათ ადგილას ვიყო, ვიდრე რას გავაკეთებდი. ხელოვანი ადამიანის ცხოვრებას ახლავს დიდი ბექგრაუნდი, ხანდახან ხელოვნებისთვის კი აღარ ხარ, არამედ უფრო ბოჰემურ  ცხოვრებაში ეშვები, საჭიროა ამ ყველაფრის ბალანსი და ბევრი მუშაობა. შეიძლება გეგონოს, რომ ხელოვნება თავისუფლებაა და ამიტომ შენს თავსაც მისცე უფლება, რომ იმუშაო მაშინ, როდესაც ამის ხასიათზე იქნები, თუმცა სინამდვილეში შენი შემოქმედება შენსავე მუშაობაში ყალიბდება.

Screenshot 2021-07-23 at 13.48_edited.jpg

კახას ნამუშევრები რომლებიც ჩვენს გალერეაში შეგიძლიათ შეიძინოთ: