გიორგი ყოლბაია | ოლის ინტერვიუები
ავტორი : ოლი ქვათელაძე

მომიყევი, როგორ განვითარდა შენი, როგორც ეკონომიკის სტუდენტის ინტერესი ფოტოგრაფიის მიმართ და რა განიჭებს ყველაზე დიდ სიამოვნებას საკუთარ საქმიანობაში?

თავდაპირველად სწავლა ეკონომიკის მიმართულებით დავიწყე. მივხვდი, რომ როდესაც ლექციებს ვამთავრებდი და სახლში მივდიოდი, საერთოდ არ მეფიქრებოდა იმ საგნებზე, რომელსაც უნივერსიტეტში გავდიოდი. ფოტოგრაფია დასაწყისში ტექნიკური გამოწვევა იყო, უამრავი რამ ვცადე, მაინტერესებდა რა გამოვიდოდა. კვლევის და მუშაობის პროცესში მივხვდი, რომ ეს აქტიური პროცესი ძალიან დიდ სიამოვნებას მანიჭებდა, შემდეგ დავბრუნდი საქართველოში და სწორედ ამ პერიოდიდან დავიწყე ინტენსიურად გადაღება. 

ყველაზე დიდ სიამოვნებას სამუშაო პროცესი მანიჭებს, რომელიც პირველ რიგში გონებაში იწყება და ფოტოების პუბლიკაციით სრულდება. რათქმაუნდა საბოლოო შედეგი მნიშვნელოვანია, მაგრამ შედეგამდე მისასვლელი გზებიც სათანადოდაა გასავლელი.

 

რა არის შენთვის მუშაობის პროცესში საინტერესო, ძირითადად რას აფიქსირებ ობიექტივში და თვითონ გარემოებაზეც გვიამბე რამდენად სპონტანურია ან დაგეგმილი?

ძირითადად ადამიანები მაინტერესებს, საქმიანობიდან ან პერსონიდან გამომდინარე. გარდა ამისა, ბოლო პერიოდია დოკუმენტურ ჟანრს მივყავი ხელი. ნამოხვანჰესის ამბებში აქტიურად ვიყავი ჩართული, იქ ვრჩებოდი და მოკლემეტრაჟიან ფილმზე დავიწყე მუშაობა. პარალელურად ფოტოსურათებსაც ვიღებდი. ამ მუშაობის პროცესში სულ სხვა რამ დავინახე და ძალიან მომეწონა, აბსოლუტურად სხვა მიდგომაა საჭირო. იმდენად მომეწონა დოკუმენტურ ჟანრში მუშაობა, რომ ცოტა ხნის შემდეგ ჭიათურაშიც ჩავედი ფოტო სერიის გადასაღებად. ამ სურათებშიც ძირითადი აქცენტი ადამიანებზეა, თუმცა განსხვავებული სპეციფიკიდან გამომდინარე გარემოც თანაბრად მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა.                       

 

მუშაობის პროცესი სპონტანური იქნება თუ დაგეგმილი პროექტის სპეციფიკიდან გამომდინარეობს. დოკუმენტურ პროექტზე ვმუშაობისას პირველ რიგში ჩემს რისერჩს ვაკეთებ, შემდეგ დანიშნულების ადგილზე ჩავდივარ, ადგილობრივებთან ვამყარებ კონტაქტს და მხოლოდ ამის შემდეგ ვიწყებ გადაღებას.

ნამოხვანჰესი ახსენე, მაინტერესებს, როდესაც სოციალურ თემატიკაზე მუშაობ, რა არის ამ შემთხვევაში შენი, როგორც ფოტოგრაფის როლი და ინტერესი?

 

პირველ რიგში, ეს საშუალებას მაძლევს მოცემულ საკითხზე ვკონცენტრირდე და ვიფიქრო. მნიშვნელოვანია ის, რომ უშუალოდ მოვლენების მიმდინარეობის შუაგულში ხარ და მეორეული ან მესამეული ინტერპრეტაციებით არ ეცნობი საკითხს. გადაღებები მხოლოდ ამ ყველაფრის შემდეგ იწყება და გამოსახულებებიც თვითონ გიხმობენ. 

 

ამასთანავე, ყოველდღიურად ვრწმუნდები რომ საზოგადოების მნიშვნელოვანი ნაწილის ხმა ჩვენამდე არ აღწევს. იმის ილუზია არ მაქვს, რომ ჩავალ, გადავიღებ და ხვალ ან ზეგ რაღაც შეიცვლება, მაგრამ მჯერა, რომ გარკვეული დროის შემდეგ ჩემი გადაღებული ფოტოები მოცემული საკითხით დაინტერესებულ მომავალ მკვლევარს ცოტათი მაინც დაეხმარება. 

 

რაიმე კუთხით ხელი თუ შეგიშალა იმ ფაქტმა, რომ სხვა მიმართულებით სწავლობდი და შედარებით ნაკლები ცოდნა და გამოცდილება გქონდა ფოტოგრაფიაში?

 

უფრო ურთიერთობების თვალსაზრისით დამაკლდა რაღაცები. როდესაც ჩემი ბექგრაუნდიდან მოდიხარ, პროფესიული ზრდა განსაკუთრებით რთულდება. არავის იცნობ და კითხვა თუ გაგიჩნდა ვერავის შეეკითხები. ირგვლივ კომპეტენტური არავინ გეგულება. დღესაც, რომ მქონდეს შესაძლებლობა, დიდი სიამოვნებით წავიდოდი ჩემს რომელიმე საყვარელ ფოტოგრაფთან სამუშაოდ და ცოდნის გასაღრმავებლად. სამწუხაროდ საქართველოში ამის გაკეთება თითქმის შეუძლებელია. 

მოგვიყევი ონლაინ მასტერკლასებზე და წიგნების არქივზე, რაც დაგეხმარა შენი გამომსახველობითი ენის გაფართოებაში.

 

ფოტო-წიგნების შესწავლა თვითგანათლების ყველაზე კარგი საშუალება მგონია, თუ გაგიმართლა და ხელმისაწვდომ ფასად გადაეყარე სადმე მეორადს. თავდაპირველად ანსელ ადამსის წიგნები ჩამივარდა ხელში. ტექნიკური ნაწილი თუ გაინტერესებს, ვფიქრობ ასეთი მდიდარი საბადო სხვა არც დაწერილა. დღემდე რეგულარულად ვუბრუნდები. 

 

დღევანდელ  სამყაროში, რა თქმა უნდა, ინფორმაციის ნაკლებობას არ განვიცდით, თუმცა ამ ინფორმაციულ მორევში გზის გაგნება არც თუ ისე მარტივია. ასობით საათი გამიტარებია ვიდეო გაკვეთილების ყურებაში (უღრმესი მადლობა ციფრულ მეკობრეებს - u made me!), თითქმის ყველა ერთი და იმავეს იმეორებს, მაგრამ ძირითადად რაღაც ახლის ამოკრეფას მაინც ახერხებ.

 

შენი სურათები ხშირ შემთხვევაში შავთეთრია, რატომ არის  შავთეთრი ფოტოგრაფია განსაკუთრებით საინტერესო შენთვის?

 

ფერად ფოტოებსაც ვიღებ, უბრალოდ შავთეთრით დავიწყე და უფრო ნაცნობი ენა არის ჩემთვის. თუმცა ჯვარი არ მაქვს დაწერილი. არის შემთხვევები, როდესაც ფერი მჭირდება და ვიყენებ, მაგრამ როდესაც ის არ არის წამყვანი, მაშინ მირჩევნია შავთეთრში ვიმუშავო. 

რა არის შენი ინსპირაციის წყარო და ძირითადად რა პროექტებზე მუშაობ?

შთაგონების წყარო ნებისმიერი რამ შეიძლება გახდეს, ჩემს ირგვლივ მიმდინარე მოვლენები, ფილმები, წიგნები, ან სულაც მუსიკა. პროექტებს რაც შეეხება, გააჩნია. შეიძლება  კომერციული დაკვეთა იყოს, მაგალითად ტანსაცმლის ბრენდისგან. ან სულაც პერსონალური სერია, რომლზეც ხანგძლივად ვმუშაობ. რამდენიმე თვეა რაც საკუთარი ფოტო-სტუდია მაქვს, რაც პორტრეტებზე მუშაობაში ძალიან მეხმარება.

ფოტოგრაფიის გარდა რაიმე სხვა მიმართულებით თუ მუშაობ?

ფოტოგრაფიის გარდა კინო მაინტერესებს ძალიან, კინო-სეტზეც მიმუშავია. ამ აგვისტოში ბერლინში უნდა წავსულიყავი, მოკლემეტრაჟიანი ფილმის გადაღებაზე, რეჟისორის პირველი ასისტენტად, მაგრამ, ჩემდა საუბედუროდ, კეთილსინდისიერი მოქალაქე აღმოვჩნდი, გამოჩენისთანავე დავირჭე სინოვაკი და ამის გამო ვეღარ მივდივარ.

 

როგორ ხედავ ფოტოგრაფიის განვითარებას თანამედროვე სამყაროში? 

ფოტო-ტექნიკა გასაოცარი სისწრფით ვითარდება, რაც თავისთავად კარგია, მაგრამ ამ ტექნოლოგიური ინოვაციების ორომტრიალში მთავარი არ უნდა გამოგვრჩეს. ტექნიკურ პროგრესზე ბევრად მნიშვნელოვანი ის ფუნქციაა, რასაც ფოტოგრაფია, როგორც ერთ-ერთი სახელოვნებო მედიუმი, ასრულებს. არ ვიცი მომავალში ფოტოგრაფიამ რა ახალი მნიშვნელობა შეიძლება შეიძინოს, ამას ალბათ ციფრული ტექნოლოგიების განვითარებასთან ერთად დავინახავთ. მაგრამ სიმართლე თუ გინდა, ჩემი აზრით, ფოტოგრაფიას დღევანდელი მოცემულობითაც საკმარისად მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს თანამედროვე კულტურაში.

 

რას გეგმავ სამომავლოდ?

გააჩნია რა გეგმები აქვს კოვიდს... არ ვიცი, ახლანდელი გადმოსახედიდან, დიდი სიამოვნებით წავიდოდი ლონდონში და ვიმუშავებდი იმ ფოტოგრაფებთან, რომლებიც ძალიან მომწონს. კინორეჟისურაზე ვსწავლობდი დაახლოებით წელიწადნახევარი და მომავლის პერსპექტივაში ყოველთვის მაქვს წარმოდგენილი, რომ საოპერატოროზე ჩავაბარებ. 

179324996_4509001465796340_4026858428678380804_n.jpg

გიორგი ყოლბაია (დ. 1993, ზუგდიდი) ახალგაზრდა თვითნასწავლი ფოტოგრაფია, რომელმაც განათლება 2012-2015 წლებში მილანში, ეკონომიკის მიმართულებით მიიღო. პროფესიით ეკონომისტმა საკუთარი თავი ფოტოგრაფიაში იპოვნა, მისი შემოქმედება მუდმივი კვლევის და განვითარების პროცესია. იგი მუშაობს, როგორც სტუდიურ, ასევე დოკუმენტურ ჟანრში. ის თამამად საუბრობს არსებულ პოლიტიკურ და სოციალურ ფონზე. საინტერესოა მისი ხედვა პორტრეტულ ჟანრში, ის თუ როგორ ნათლად იკვეთება მის შემოქმედებაში ადამიანთა ინდივიდუალური ბუნება და ემოციები. 

გიორგის ნამუშევრები რომლებიც ჩვენს გალერეაში შეგიძლიათ შეიძინოთ: