top of page

ანი თოიძე
ინტერვიუ

მოგვიყევი შენ შესახებ და თუ შეგიძლია გაიხსენო პირველი ნაბიჯები ხატვაში?


ხატვასთან თავდაპირველი ინტერაქცია, ბუნებრივი კვეთა თუ ბმა ჩემს შემთხვევაში არ შემოიფარგლება კონკრეტული მოვლენით ან პერიოდით, ყველაფერი ძალიან ორგანულად მოხდა, მაგრამ ამ პროცესს ვერც შემთხვევითობას მივაწე. მამა იქცა ჩემთვის ხელოვნების გზამკვლევად, კომპასად და არამხოლოდ ხელოვნების. სწორედ მან განაპირობა ჩემთვის ეს რეალობა რომელშიც ყველაზე კომფორტულად ვგრძნობ თავს და ყველაზე მეტად ჩემი იდენტობა აქ არის გულწრფელი, შესაბამისად ხატვა ჩემს ყოველდღიურობად იქცა.

ნამუშევრებში ხშირად გადმოსცემ მოგონებებს, არის თუ არა ეს შენი ბავშვობის მოგონებები და რამდენად ნოსტალგიურია ისინი?


ნოსტალგია თავისი არსით დაბრუნებას ნიშნავს, ცდა რომელიც დასაწყისშივე განწირულია, რისი გაშვებაც შემილია და რასთან დამშვიდობებაც შეუძლებელია... თუკი ამ ჭრილში განვიხილავთ ალბათ ეს ლაიტმოტივად დაყვება ჩემს ნამუშევრებს. თუმცა, ამას ცნობიერით ვერ განსაზღვრავ, შეგნებულად არ ხდება, სიზმრისებრი სახე-ხატებები, ახალი სინამდვილის შექმნა, როგორც ამას სიზმარში ვაკეთებთ, არადა, არც კი ვიცით როგორ.

რომელ მედიაში მუშაობაა შენთვის ყველაზე კომფორტული?
 

ყველაზე კომფორტულად ალბათ ზეთით ტილოზე-მედიუმში მუშაობაა, თუმცა არანაკლებ საინტერესოა სხვა ტექნიკით მუშაობა. ვფიქრობ ფერწერა ის ერთადერთი უსასრულო მატერიაა, ამოუწურავი, სადაც ყოველ მუშაობის პროცესში ახალი, უცნობი პლასტები მხვდება და მგონია რომ ეს დაუსრულებელი ამბავია ჩემთვის.

 თუ გიყვარს ექსპერიმენტები, თუ კი, როგორ გამოიხატება ეს შენს ხელოვნებაში?


ექსპერიმენტი თავისთავად იმ პროცესის ნაწილია რასაც თითქმის ყოველდღე ვაკეთებ, არ აქვს მნიშვნელობა რა მასალაში ვმუშაობ, ეს ჩემთვის ყველაზე ნაცნობი მედიუმი იქნება თუ უცნობი. ყოველთვის გხვდება უცნობი კუნძულები, რისი აღმოჩენაც ყველაზე საინტერესო და მიმზიდველია. ჩემთვის ახალი და უცხო ამ ეტაპზე ხესთან ურთიერთობაა, არასდროს მქონია შეხება ამ მედიუმთან და ვფიქრობ ერთ-ერთი ყველაზე მისტიური რამაა, რაც აქამდე მიცდია.