ანი თოიძე
ინტერვიუ

მოგვიყევი შენ შესახებ და თუ შეგიძლია გაიხსენო პირველი ნაბიჯები ხატვაში?


ხატვასთან თავდაპირველი ინტერაქცია, ბუნებრივი კვეთა თუ ბმა ჩემს შემთხვევაში არ შემოიფარგლება კონკრეტული მოვლენით ან პერიოდით, ყველაფერი ძალიან ორგანულად მოხდა, მაგრამ ამ პროცესს ვერც შემთხვევითობას მივაწე. მამა იქცა ჩემთვის ხელოვნების გზამკვლევად, კომპასად და არამხოლოდ ხელოვნების. სწორედ მან განაპირობა ჩემთვის ეს რეალობა რომელშიც ყველაზე კომფორტულად ვგრძნობ თავს და ყველაზე მეტად ჩემი იდენტობა აქ არის გულწრფელი, შესაბამისად ხატვა ჩემს ყოველდღიურობად იქცა.

ნამუშევრებში ხშირად გადმოსცემ მოგონებებს, არის თუ არა ეს შენი ბავშვობის მოგონებები და რამდენად ნოსტალგიურია ისინი?


ნოსტალგია თავისი არსით დაბრუნებას ნიშნავს, ცდა რომელიც დასაწყისშივე განწირულია, რისი გაშვებაც შემილია და რასთან დამშვიდობებაც შეუძლებელია... თუკი ამ ჭრილში განვიხილავთ ალბათ ეს ლაიტმოტივად დაყვება ჩემს ნამუშევრებს. თუმცა, ამას ცნობიერით ვერ განსაზღვრავ, შეგნებულად არ ხდება, სიზმრისებრი სახე-ხატებები, ახალი სინამდვილის შექმნა, როგორც ამას სიზმარში ვაკეთებთ, არადა, არც კი ვიცით როგორ.

რომელ მედიაში მუშაობაა შენთვის ყველაზე კომფორტული?
 

ყველაზე კომფორტულად ალბათ ზეთით ტილოზე-მედიუმში მუშაობაა, თუმცა არანაკლებ საინტერესოა სხვა ტექნიკით მუშაობა. ვფიქრობ ფერწერა ის ერთადერთი უსასრულო მატერიაა, ამოუწურავი, სადაც ყოველ მუშაობის პროცესში ახალი, უცნობი პლასტები მხვდება და მგონია რომ ეს დაუსრულებელი ამბავია ჩემთვის.

 თუ გიყვარს ექსპერიმენტები, თუ კი, როგორ გამოიხატება ეს შენს ხელოვნებაში?


ექსპერიმენტი თავისთავად იმ პროცესის ნაწილია რასაც თითქმის ყოველდღე ვაკეთებ, არ აქვს მნიშვნელობა რა მასალაში ვმუშაობ, ეს ჩემთვის ყველაზე ნაცნობი მედიუმი იქნება თუ უცნობი. ყოველთვის გხვდება უცნობი კუნძულები, რისი აღმოჩენაც ყველაზე საინტერესო და მიმზიდველია. ჩემთვის ახალი და უცხო ამ ეტაპზე ხესთან ურთიერთობაა, არასდროს მქონია შეხება ამ მედიუმთან და ვფიქრობ ერთ-ერთი ყველაზე მისტიური რამაა, რაც აქამდე მიცდია.
 

მუშაობის დაწყებისას გაქვს წინასწარ გამზადებული გეგმა თუ სპონტანურად იბადება თემა?


ამის ფორმულირება რთულია, თავში განუწყვეტლივ ტრიალებს იმიჯები, რომელიც ტრანსფორმირდება და არ ჩერდება ეს პროცესი. როდესაც ამ ყველაფრის გადატანას ვიწყებ ტილოზე თუ სხვა მატერიაზე, მანდ უკვე კონკრეტდება ყველაფერი და თავისით ლაგდება რა როგორ გავაკეთო, ამ ყველაფერზე განზრახ არ ვფიქრობ, თავისით ხდება ყველაფერი. თუმცა, ის პირველი იდეა თავისთავად ფორმას იცვლის მუშაობის პროცესში და უმეტეს შემთხვევაში მასთან საერთო, მაგრამ სხვა წერტილთან აღმოვჩნდები ხოლმე.

შენს ნამუშევრებში ხშირად წამყვანია ფერი, იყენებ თუ არა ფერს კონკრეტული ემოციის გამოსახატავად?


ალბათ ფერი ის მისტიური რამ არის, რასაც ვერბალურად ვერ ახსნი. ეს ის მთავარი და მაგიური საშუალებაა, რომელიც ჩემთვის ყველაზე ინტიმურ და პირად მდგომარეობას აღწერს, ყოველ "ფერს" თავისი განსაკუთრებული თუ ემოციური მნიშვნელობა და განსაზღვრება აქვს, რომელიც ალბათ არაცნობიერით არის განპირობებული.

ნამუშევრის დასრულება შენთვის შვებაა თუ ახალი თავსატეხის დასაწყისი?


შეიძლება ითქვას რომ ორივე, უწყვეტი ჯაჭვია, რომელიც არასდროს იცი საით წაგიყვანს, პროცესში გაუცნობიერებლად მოდის ის ბმები რაზეც აქამდე არ გიფიქრია ან არც მიგიქცევია ყურადღება. იმ ერთის დასრულების შემდეგ კი ისევ უამრავი კითხვის ნიშანი რჩება.