top of page

ანა ჩადუნელი
ინტერვიუ

 -მოგვიყევი საკუთარი თავის შესახებ.

 

-დავიბადე ქალაქ რუსთავში, ბავშვობიდან მახსოვს, რომ ვხატავდი. ალბათ ეს ჩემი მშობლების გავლენა იყო, ორივე მხატვარი იყო, რომ ვხედავდი რას აკეთებდნენ, ალბათ მიჩნდებოდა სურვილი მეც გამემეორებინა, თვითონაც გვაძლევდნენ სამხატვრო მასალებს და გვაქეზებდნენ. ეს ნაივური ნახატები დღემდე შენახული გვაქვს.

 

საბერძნეთში რომ წავედით საცხოვრებლად, იქ ვეზიარეთ დასავლურ კულტურას, იქნება ეს დისნეი, ანიმე თუ ვიდეო თამაშები... ვიდეო თამაშებს დიდი ზეგავრელა ქონდა ჩემზე. დღემდე ვხედავ ამ გავლენას ჩემს ნამუშრევრებში; სამ განზომილებიანი სტრუქტურა, რომელიც ვიდეო თამაშებს აქვთ მგონია, რომ არაცნობიერად ყოველთვის ფიგურირეს ჩემს ნამუშევრებში.

 

როცა საქართველოში დავრუნდით ცოტა გაგვიჭირდა ადაპტაცია. მაგრამ მე და ჩემ დას სახლის სტუდიასავით გვქონდა მოწყობილი, შეპყროილი ვიყავი ხატვით, 10-15 ნახატს ვხატავდი დღეში, რაც პატარა ბავშვისთვის საკმაოდ ბევრია.

 

შემდეგ უფრო ინტენსიურად დავინტერესდი ტემპერას საღებავებით, მამაჩემი მუშაობდა და ჩემთვის ალქიმიასავით იყო, შენით რომ უნდა დაამზადო საღებავი კვერცხის ძმარში შეზავებით ფხვნილში... სხვა საღებავებსაც ვიყენებდი - აკვარელი, ზეთი... რაღაც პერიოდის მერე, დაახლოებით 5 წლის წინ ისევ დავინტერესდი ტემპერათი და ბოლო პერიოდის ფერწერები სულ ტემპერას და აკრილის საღებავებით არის შესრულებული. ამიტომ ვფიქრობ სახლის განათლებას ძალიან დიდი გავლენა ქონდა ჩემზე.

 

ჩემს პრაქტიკაში ასევე დიდი როლი ითამაშა თანამედროვე ხელოვნების ცენტრმა, რომელიც საინტერესო იყო იმით, რომ იმხელა თავისუფლებას გვაძლევდა თეორიულ თუ პრაქტიკულ ნაწილში, სხვადასხვა მასალაში მუშაობაში; ასევე მნიშვნელოვანი იყო, რომ პატარა ჯგუფში ვმუშაობდით და იყო კოლექტიურად საქმიანობის განცდა.

 

მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან კრიტიკულად ვარ სამხატვრო აკადემიის მიმართ განწყობილი (ბაკალავრი დავამთავრე როგორც არქიტექტორმა), მგონია რომ მაინც დიდი შთაგონება მივიღე. თუნდაც ის, რომ სამ განზომილებიანი ნამუშევრების კეთება მანდ მიღებულ განათლებაზე დაყრდნობით დავიწყე, ვცდილობდი კლასიკური არქიტექტურული მოდელები, რასაც დავალებად გვაძლევდნენ გადამექცია ჩემს ნამუშევრებად, მინიმალისტურ ვიდეოებს ვაკეთებდი, სადაც სივრცის განცდას ვქმნიდი.

 

სულ ცოტა ხნის წინ დავამთავრე მაგისტრატურა სახვითი ხელოვნების მიმართულებით, მიუხედავად იმისა, რომ არ იყო გამოყოფილი მედიები, მაინც რომელიღაც დეპარტამენტს უნდა მიკუთვნებოდი. მინდოდა, რომ გრაფიკული ხატვის დეპარტამენტში ვყოფილიყავი, რადგან გრაფიკას დიდი ადგილი უკავია ჩემს შემოქმედებაში. მაგრამ საბოლოო ნამუშევარი მაინც მედია არტის კატეგორიაში უფრო ჯდება.

 

უცხოეთში სწავლა თუნდაც იმით არის ძალიან საინტერესო და მნიშვნელოვანი, რომ უამრავ ახალ ადამიანს იცნობ სრულიად განსხვავებული ისტორიით, ინსპირაციის წყაროებით და ინტერესებით და ხდება ამ ინფორმაციის, ცოდნების და გამოცდილებების გაზიარება.

-გახსოვს მომენტი, როცა გადაწყვიტე გამხდარიყავი ხელოვანი?

 

-სიმართლე გითხრა ეგ მომენტი არც ყოფილა, იმდენად ბუნებვრივად მივედი ამ გადაწყვეტილებამდე. სხვა პროფესია რომ ამერჩია ეგ უფრო გასაკვირი და რადიკალური გადაწყვეტილება იქნებოდა. არქიტექტურასაც, როგორც მხატვრობას და როგორც ხელოვნების პრაქტიკის ნაწილს, ისე მივუდექი და არა როგორც ხელოვნებისგან გამოყოფილ დარგს.

 

-როგორ იპოვე შენი ვიზუალური ენა?

 

როცა დავიწყე ინსტალაციების კეთება უფრო თავისუფლად ვმუშაობდი, მგონი უფრო მეტ ექსპერიმენტსაც ვატარებდი, საუნდზეც ვმუშაობდი, ჩემ ვიდეოებს ჩემით ვუკეთებდი საუნდს. ყველა ინსტალაცია იმდენად განსხვავებული იყო, ვერც იფიქრებდი, რომ ერთი ხელოვანის ნამუშევარი თუ იყო. ბოლო პერიოდში ბუნებრივად გამოვიდა, რომ რაღაცნაირად ლიმიტი დავიწესე რა მედია მაინტერესებ და რაში ვიმუშავებ. გრაფიკა და ფერწერა წამოიწია წინა პლანზე მაგრამ რეალურად ცალკე არც ვფენ ხოლმე, ყოველთვის კომბინაციაშია სკულპტურასა და ინსტალაციასთან; აქაც მეორდება ორგანული და არაორგანული მასალები; ხშირად ფორმები, რომელიც ფერწერაშია მეორდება მაგ. ციფრულ ნამუშევარში და ყველაფერი ერთმანეთს ეხმიანება.

 

რეალურად ჩემი პირველი სოლო შოუ "ჩემს ბაღში რომ ყოფილიყავი" იყო (გალერეა 4710 და The Why Not Gallery თანამშრომლობით). მანამდე სულ ჯგუფურ გამოფენებში ვიღებდი მონაწილეობას, მანდ უფრო ადვილია ჩაიკარგოს ხელოვანის ხაზი და ხელწერა. ხოლო სოლო გამოფენაზე  გამოჩნდა რას ვაკეთებ და როგორ ვმუშაობ.