top of page

ალექსი სოსელია
ინტერვიუ

- როგორ იპოვე შენი ადგილი ქართული თანამედროვე ხელოვნების სცენაზე?

–2010 წელს მოვედი თანამედროვე ხელოვნების ცენტრში და ვიყავი ერთ–ერთი პირველი სტუდენტი. იქედან დაწყებული ვარ თანამედროვე ხელოვნების ცენტრში, თან ვსწავლობდი, თან ვმუშაობდი. მანამდე ვმუშაობდი სხვადასხვა სფეროებში, ვსწავლობდი ეკონომიკას და სამართალს. ჩემთვის პირველ რიგში საინტერესო იყო გარემო და დღემდე თუ რაიმეს ვაკეთებ, პირველი, რაც მაინტერესებს არის ის გარემო სიტუაცია, ატმოსფერო, სადაც შეიძლება ადამიანი უნებლიედ აღმოჩნდეს, დამთვალიერებელი ამ შემთხვევაში.

სწავლის დროს ხშირად ვაკეთებდით სხვადასხვა ნამუშევრებს, მაგრამ პირველი დიდი პროექტი, რაც მახსენდება არის ქართული ვიდეო ხელოვნების არქივი, რომელიც გავაკეთეთ მე და ჩემმა მეგობრებმა. ონლაინ არქივია, რომელიც დღემდე ერთადერთი არქივია თანამედროვე ხელოვნების მიმართულებით. არქივის იდეა და შინაარსი იმდენად მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის, რომ ამას უფრო ვუწოდებ ჩემს ნამუშევარს; არქივს, როგორც ცოცხალ ორგანიზმს ისე აღვიქვავ...საქართველოში ბევრი გვაქვს ეგეთი, სადაც არც არავის შეუხედავს, საკმაოდ რთულიც არის იქ შეღწევა და ყველასთის ღია სივრცეები არ არის. ჩვენ გვინდოდა, რომ მათ, ვინც სწავლობს ან ასწავლის ჰქონოდათ საშუალება იმისა, რომ თანამედროვე ხელოვნების მიმართულებით ბევრი რამ მათთვის ხელმისაწვდომი გამხდარიყო. 21–ე საუკუნეში თუ ინტერნეტშიც ვერაფერს ხედავ, ვერ პოულობ და ფიზიკურ სხეულშიც ვერ ხედავ, მაშინ, რანაირად, სად უნდა იპოვო ის რაც გჭირდება.

დიდი პრობლემა იყო ისიც, რომ ყველას ეგონა, რაღაც ახალს იგონებდნენ, არადა უკვე მოგონილი იყო, გაკეთებულიც და უამრავჯერ გადაკეთებულიც. ძალიან საინტერესო იყო ერთად თავმოყრილი ინფორმაციის გააზრება - შეგიძლია გაიგო რა არის შენი ბექგრაუნდიც, დღეს სად ხარ და შესაბამისად მომავალში საით წახვალ. იქედან გამომდინარე, რომ პირდაპირ მომავალში ვერ აღმოჩნდები.

არქივმა იმოგზაურა ყველგან, და დღემდეც სხვადასხვა ფორუმში თუ ფესტივალში ვიღებთ მონაწილეობას და ეს არის მნიშვნელოვანი საკითხი, რომელსაც დავარქმევდი მართლა ნამუშევარს. ამის გარდა, ისედაც ვმუშაობდი ვიდეო ნამუშევარზე, ფერწერაზე, ფოტოზე. ჩემთვის მედიუმს არ აქვს მნიშვნელობა, მთავარია საკითხი, რასაც განვიხილავ და აქედან გამომდინარე ვპოულობ მედიუმსაც, რომლითაც შემდეგ ჩემს თავს გამოვხატავ. ფერწერა არის ფერწერა თავისთავად, ფოტო, ფოტოა, მაგრამ ჯამში კონტექსტი რაც არის, სიტუაცია, გარემო იქედან გამომდინარე, მაგალითად შეიძლება გალერეის დალაგება დავიწყო და ეგ იყოს. ეს არის ის, რაზეც ძირითადად სულ ვართ ორიენტირებულები მეც და ჩემი მეგობრებიც. ყველა აკეთებს ყველაფერს, რაც არის საჭირო და არ აქვს მნიშვნელობა რა იქნება ეს.

–როგორ ხედავ საქართველოში თანამედროვე ხელოვნების განვითარებას?

– კი, განვითარდა, როგორ არა. მაგალითად, პირველი ადგილი ჩვენთვის CCA იყო, ეხლა Artarea სადაც არის და ეგ შენობა ჩვენ გავმართეთ. პირველი white cube სივრცე იყო თბილისში. ჩემი სწავლის პირველი წელი  დაემთხვა და ვერთვებოდი ყველაფერში- როცა აკეთებ და კეთებით სწავლობ.

CCA-ც ხო იდეაში საგანმანათლებლო ინსტიტუია, რისი მთავარი ფოკუსიც არის სწავლების ახალი მეთოდები. მართალია სუპერ ახალი არ არის, როცა თან აკეთებ და თან სწავლობ, მაგრამ აქ ეს საჭიროება არსებობდა. იმიტომ რომ ასეთი შესაძლებლობები სამხატვრო აკადემიაში არ გეძლეოდა სტუდენტს. იმ პერიოდში ძალიან ცოტა ადამიანი მოდიოდა გამოფენებზე, მხოლოდ ვიწრო, ჩაკეტილი წრე  ვინც ისედაც ვიცნობდით ერთმანეთს.

 მაგრამ წლების შემდეგ საკმაოდ გაიზარდა იმ ადამიანების რაოდენობა, ვისაც მართლა აინტერესებდათ ხელოვნება და ძირითადად გაიზარდა იმის ხარჯზე, რომ CCA-ში საგანმანათლებლო პროცესი მიმდინარეობდა, ამდენი ადამიანი ერთვებოდა და ბოლოს ამ ფორმატმა თავისი შედეგი გამოიღო.

პრობლემა საქართველოში ის არის, რომ ბევრი ადგილი არ არის, სადაც შეგიძლია რაღაც ისწავლო, გქონდეს ბევრი თავისუფლება, მაგრამ უფრო მეტი პასუხისმგებლობა. CCA-ში არ არის რაღაც კონკრეტული შეფასების კრიტერიუმები, ყველაფერი პროცესია. CCA-თვის არის რთული ის, რომ დაფინანსების წყაროები არ არსებობს, რომელიც იქნება გრძელვადიანი. განათლებას არავინ აფინანსებს და გამოწვევაც ეს არის, რომ როგორ ვაქციოთ ეს განათლება ხელმისაწვდომი ყველასთვის.