მეც ის ვიცი, რაც შენ იცი

გამოფენის მიმოხილვა ნახეთ აქ

 

The Why Not: მოდი დავიწყოთ შენ პრაქტიკაზე, როგორ ქმნი შენ ხელოვნებას. მე და გვანცა თავიდან ვფიქრობდით, რომ ერთ ტილოს დავკიდებდით მარტო, მაგრამ მერე როცა ბევრი მოიტანე, ეს სიბევრე ძალიან კარგი გამოვიდა, იმიტომ რომ თვითონ ნამუშევრების შექმნის პროცესსაც ეხმიანება, ეს overlay, overlay, overlay, და როგორც ფიქრობ მაგის გამოძახილიც არის, მაგრამ თან გალერეის გარშემო გარემოსთან რა მაგრა ჩაჯდა…

 

გიორგი: ხო, ეგრევე ინტეგრირდა იქაურობაში. ზოგადად ძალიან ცოცხალი ნამუშევრებია. ზოგი ნამუშევარი შეიძლება ისეთი უნივერსალური იყოს, რომ ყველგან შეგეძლოს გამოფენა, ყველგან იმუშავებს და ყველაფერს მოერგოს. თავიდან ერთი ტილო რომ მითხარით ვფიქრობდი ‘და რა’ კი საინტერესო იქნებოდა იმ კონტექსტში, თავისი წარწერით ‘მეც ის ვიცი რაც შენ იცი’ მაგრამ ჩემთვის უფრო საინტერესო იყო გზა რითითაც მაქამდე მივედი. სულ ვაკეთებ ჩემი თავის ახალ-ახალ ვარიანტებს, ჩემში არის ყველაფერი და ყველა. ხატვის დროს ტრანსში რომ ვვარდები, პროსტა მივყვები რაღაცას და ვხატავ. მერე გამოვდივარ ამ მდგომარეობიდან და ვფიქრობ რა არის ეს ყველაფერი… ეს მე ვარ… როგორც მთლიანად სამყარო ხარ შენ… ეს ყველაფერი არის ჩვენზე.

 

შენ რომ ამბობ layer on layer (ფენა ფენაზე) , ეგრე არ არის, layer by layer (ფენა ფენის მიყოლებით) არის. ON ‘ზე’ არის და BY ‘დან’ არის, შიგნიდან, ანუ ეს ყველაფერი ერთიანია, delay არ არსებობს, ყველაფერი ერთმანეთთან არის დაკავშირებული და დამოკიდებული.

 

მინდოდა, რომ ყველაფერი ერთმანეთზე ყოფილიყო, რომ ყველაფერი ერთია და თან მრავალფეროვანია… ჩემი ძალიან ბევრი სახეცვლილებაა, ტრანსფორმაციებია, ეს ყველაფერი ძალიან მნიშვნელოვანია ჩემი ძიებებისთვის. მე არ ვარ არტისტი, მეზიზღება ეგ სიტყვა, მაგრამ აქ ვპოულობ ამ სამყაროს ძიების გზას, ეს სივრცე ვიპოვე, რომ სამყაროსთან შევიდე კომუნიკაციაში, ჩემი თავი ვიპოვო რაღაც დონეზე. ამიტომაც ჩემთვის არის ‘layer by layer’.

 

The Why Not: ანუ ეს ნამუშევრები როცა მოიტანე უკვე ფიქრობდი რომ ყველას დავკიდებდით?

 

გიორგი: კი, რათქმაუნდა. იქ უკვე სილამაზეზე აღარ იყო. და თან რაც არ უნდა ყოფილიყო ვიცოდი, რომ მაინც დაჯდებოდა, იმიტომ რომ ის ნამუშევრები ერთია და როგორც არ უნდა დაალაგო ერთმანეთს მოუხდება; ყველა ცალ-ცალკე მუშაობს მაგრამ ერთად ერთია.

 

მე მედიატორი ვარ აქაურობის, აქ ვცხოვრობ და სარკე ვარ აქაურობის რაღაც დონეზე. ადამიანებში მგონია, რომ ყველაში არის ცუდიც და კარგიც და შენ უნდა აირეკლო მაქსიმალურად კარგი. რაღაც წიგნი გადავშალე და ძალიან საინტერესო რაღაც ამოვიკითხე - „მზე ყველასთვის ერთნაირად ანათებს, უბრალოდ ვიღაცეები ჩრდილში დგანან“. შენ უნდა გამოწიო ცოტათი, მაგრამ იმისგან უნდა აირეკლო მარტო კარგი ბევრი ცუდის მიუხედავად.

 

 

The Why Not: როგორ გადაწყვიტე ნამუშევრების თანმიმდევრობა?

 

გიორგი: ეგეც სულ ერთი იყო.

 

The Why Not: მაგრამ ის რომ ტილოს რომელსაც ‘კარგის ტყვნა’ ეწერა, მაგას ყველაზე ზევიდან დატოვებდი ეგ თავიდანვე გქონდა გადაწყვეტილი?

 

გიორგი: ეგ ნამუშევარი მაგ დღეს გავაკეთე როცა მოვიტანე და მაგიტომ მინდოდა ყველაზე ბოლოს დაკიდება. მაგრამ ბოლოს კი მივხვდი რატომაც მინდოდა ეგრე…

 

მეც ვიტრინაში ვარ, რაც ძალიან სოციალური ადგილია, ბევრი ხალხი დადის, სხვადასხვანაირი სეგმენტის ხალხი დადის, ყველას თავისი სამყარო აქვს და ყველა თავისებურად აღიქვამს ამ რაღაცას, მით უმეტეს როცა მესიჯი წერია რაღაც მატერიალზე. ვიღაცისთვის შეიძლება ეს უბრალოდ ფერწერაა, რადგან ვერ კითხულობს [არ ესმის ქართული], მერე შეიძლება გაიკითხოს, მაგრამ თავიდან მარტო ფორმალურად აღიქვამს. ვიღაცეები საერთოდ სხვანაირად აღიქვამენ.

 

‘კარგის ტყვნა’ საერთოდ სხვა სუბსტანციაა, რომელიც მოვიდა… ვიღაცამ თქვა ეგ ფრაზა და მე მერე ჩავუღრმავდი, რომ კარგი უნდა მოტყნა უხეშად რომ თქვა… თან ჩვენ ხომ ჩვენს რეალობასთან ეგეთი დამოკიდებულება გვაქვს, ეგეთი საუბრის მანერა გვაქვს. მეც რომ ვწერ ეგრე ვწერ, იმიტომ რომ რატომ უნდა მოვიტყუო, როგორც გავიზარდე ეგეთი ვარ და ზუსტად მაგის მედიატორი ვარ; რატომ უნდა ვცდილობდე ვიღაცეებს ტვინი ვუტენო რაღაც პათეტიური ფრაზებით. დღეს საერთოდ სხვა ენაა, ინგლისური შემოვიდა… და მეც ეგეთი აჯაფსანდალი ვარ… როგორც ვაზროვნებ ეგრე ვწერ. კარგის ტყვნა ხო ძალიან ხშირად მოხმარებადი ფრაზაა [მაგრამ ცუდი კონოტაცია აქვს]. არადა ცუდი რატომ უნდა მოყტნა, ცუდს თუ მოტყნავ ცუდი დაიბადება… მე მაგ კონტექსტში ვიაზრე ეს ყველაფერი… ის ვერ ვიფიქრე, რომ სახელოსნოდან გამომაქვს ესეთ ადგილას; ყველამ ნახა ჩემმა მეგობრებმა… ჩამოვკიდეთ ვიტრინაში და მერე შენ მირეკავ და მეუბნები, რომ ხალხი გაგიჟდა და რაღაცა ააფარეს გარედან… მე გამიკვირდა და მერე დავიწყე ფიქრი რატომ ააფარეს… მერე ჩემ თავზე დავიწყე ფიქრი- გგონია, რომ დაკიდე და სახლში ხარ?! და უცებ ახალი სამყარო გაიხსნა და ახალი დილემები წამოიჭრა, სხვაგან გავედი… ის გიორგი დავტოვე იქ და მეორე გიორგიმ გადაწყვიტა ეფიქრა ამ ფაქტიდან გამომდინარე რა შეიძლება გაეკეთებინა… ის კი არა, რომ ლამაზი ნამუშევრით შემეცვალა არსებული, არა, დავიწყე ფიქრი ამ სიტუაციამ რა მომცა. რეალურად, მაშინ რა აზრი ექნებოდა რომ მოვსულიყავი და უბრალოდ რაღაც ლამაზი ნამუშევარი გამეკეთებინა.

 

ამ ინციდენტმა ის გამააზრებინა, რომ იქ ძალიან ბევრი ადამიანია და ყველა უნდა გავითვალისწინო, თან რომ ვუხსნიდი ამ ტიპებს, რომ რაც დავწერე კარგი მხრიდან გაეგოთ; ყველაფერს აქვს ორი მხარე… და მე გეუბნებით რომ მეორე მხრიდან დაინახეთ და მანდ დამებადა აზრი, რომ იგივე წინადადებას მეორე მხრიდან დავწერ, რადგან ესენი მარტო ერთ მხარეს უყურებენ… ზოგადად ადამიანები ყველაფერს ერთი კუთხიდან უყურებენ… ხოდა ავდექი და მეორე მხრიდან დავწერე, ვინც გაიგებს და წაიკითხავს… კავკასია კაფკასია მკრთალად დავწერე… ანუ რაღაც მხრივ ჭკუაში მოვუგე ტიპებს და მარჯვნიდან მარცხნივ დავწერე ‘კარგის ტყვნა’. ესენი დადიან გახარებულები და კმაყოფილები რომ თავისი გაიტანეს, არადა რეალურად იქ ისევ იგივე წერია და სანამ ვიღაც ჭკვიანი ტიპი არ მივა და სწორად წაიკითხავს… ჯერჯერობით არავის არ წაუკითხავს, ყველა მეუბნება, რომ ვერ მიხვდა. ეგ ერთი პროცესი მორჩა, მაგრამ მე მაინც მუდმივად ვფიქრობდი ამ პროცესმა რა მომცა…

 

და მივხვდი, რომ ჩემი ეგო მაქსიმალურად უკან უნდა გადამეწია და ეს ჩემი ნამუშევრები რაც არის ყველა უნდა დამემალა. საერთოდ ძალიან მიყვარს რაღაცეების გაჭედვა. მინდოდა ვიტრინის გაჭედვა იატაკიდან ჭერამდე, თან არ გაგვახვრეტინებდნენ არაფერს, ამიტომ უნდა გამეჭედა. იატაკიდან ჭერამდე ვჭედავთ რაღაცას, თან ძალიან ზუსტი უნდა იყოს ყველაფერი, თან გამოვდივართ ვიტრინიდან… და უცებ იქმნება დიდი ცისფერი მოცემულობა, რომელიც არაფერს არ გეუბნება და აქეთ არის ინფორმაცია, რომელიც დადის და სულ ყველას ეძახის და ვერავინ ვერ ხვდება, რომ ის დიდი რაღაცაც ნამუშევარი არის; ვერავინ ვერ მიხვდებოდა, რომ მე ნამუშევარი გავაკეთე, ყველა დააფიქსირებდა ტიმჩენკოს და ცეცხლაძეს და ვატო წერეთლის ნამუშევრებს. ეგ იყო იდეა, რომ ჩემი ეგო დამემალა, ‘სულ ერთია’-ც მაგიტომ დავარქვი…

 

The Why Not: ამ ჟესტით შენ ცადე შენი ეგოს წაშლა.

 

გიორგი: ჩემთვის ეგ იყო საინტერესო, რომ ვერავინ ვერ მიხვდებოდა, რომ ეგ ნამუშევარია… ირაკლი ჩარკვიანს აქვს ძალიან საინტერესო დაწერილი, ზუსტად არ მახსოვს მაგრამ იმაზე იყო, რომ უჩინარდები და კვდები და შეუმჩნეველი ხდები, ძენში გადადიხარ; მეც ეგრე ვფიქრობ, რომ რაც უფრო შერწყმადი ხდები ამ სამყაროსთან, მით უფრო იაზრებ ერთიანობას. ‘სულ ერთია’ მაგიტომ დავარქვი, რომ სულ ერთი გამოდის ბრეზენტის უკან მე ვარ თუ სხვა, მაგრამ თან ყველაფერი არის ერთი… ფრაქტალის პრინციპზეა ლაპარაკი.

 

ეს ბრეზენტი რომ გავჭედეთ არჩევნების წინა დღე იყო და ტიპებს ეგონათ რომ ქართული ოცნების გამო გავაკეთეთ და ძალიან ბევრი სასაცილო რაღაც მოხდა…

 

The Why Not: მე ის მომეწონა ძალიან, რომ ეს ბრეზენტი რომ გავჭედეთ უცებ უფრო თვალში მოხვდა ყველას ვიდეოები და უფრო დაინტერესდნენ რა ხდებოდა მონიტორზე ანუ შენმა ნამუშევარმა უფრო ხაზი გაუსვა და წამოწია სხვა ნამუშევრები. ის კაცი, რომ გაჩერდა და მაგ პერფორმანსის დროს მეც გავიარე აქო და დაცვამაც რომ თქვა რომ ეგეც იყო… უცებ სურვილი გაჩნდა, რომ ამ ყველაფრის ნაწილი ყოფილიყვნენ, დარწმუნებული ვარ იმ დღეს არც ერთი არ იყო ტიმჩენკოს და ცეცხლაძის პერფორმანსის მომსწრე.

 

გიორგი: მე მიზანს მივაღწიე. გახსოვს ის ბავშვი, რომელიც არასოდეს არ შეხედავდა მაგ ვიტრინას?! ეგ ბავშვი მანდ სხვა შემთხვევაში არ გაჩერდებოდა… ამ სილურჯეში რაღაც ხდებოდა საინტერესო… რაღაც მომენტში შეიძლება მაგ ბავშვისთვის ეგ გადამტეხი მომენტი ყოფილიყო… კითხვა ხომ გაჩნდა, ეგ არის მთავარი.

 

The Why Not: რეალურად რაც გვითხრეს მიზეზი, რომ ეს ბრეზენტი უნდა მოგვეხსნა საკმაოდ უსაფუძვლოდ ჟღერს, რას ფიქრობ რეალურად რა პრობლემა ქონდათ ამ ნამუშევართან და რატომ უნდოდათ რომ მოგვეხსნა? რამ გამოიწვია მათში ეს დისკომფორტი?

 

გიორგი: ვერ ხვდებიან. იმიტომ რომ აგრესია აქვთ უაზრო. მესამე კურსის მერე სულ მაგას ვფიქრობ, რომ ტექსტის წერის დროს ყველა ადამიანმა გაიგოს რა გინდა, მნიშვნელობა არ აქვს რა ფენას ეკუთვნის.

 

The Why Not: ხო, იმიტომ რომ ეს აფარების ჟესტი იდეაში პირველად მაგათმა გააკეთეს.

 

გიორგი: მაგას გეუბნები, მე ვარ იმ ტიპების ნამუშევარი. მე იმ ტიპებს გავყევი რაღაც დონეზე, იმიტომ რომ ეგ პროცესი რაღაც დონეზე ძალიან ბევრი რაღაცისგან იყო გადახვევა. უნდა გაყვე რაღაც მოცემულობებს, why not… რატომაც არა, ზუსტად მაგიტომ ქვია მაგ გალერეას ეგრე, რომ რატომაც არა, უნდა გაყვე რაღაცეებს. ტიპები მეუბნებიან- ამდენი ვიწვალე, მოვიფიქრე კონსტრუქცია, გავაკეთე, გავჭიმე, მოვიტანე, გავჭედე, ძალიან კარგი ნამუშევარი გამოვიდა და უცებ ტიპი მეუბნება გადაჭერიო… თავიდან როგორ ფსიხდები, მეთქი როგორ უყურებს… მარა მერე ვჭრით, ერთი ნაწილი ვიტრინის შიგნით შეგვაქვს… დარჩენილი ჩარჩოთი მაგ დღეს იმდენი ნამუშევარი გავაკეთე, რაღაცეების მიმართებაში ვდებდი მთელი დღის განმავლობაში და ძალიან საინტერესო პროცესი გამოვიდა… ჩარჩოდან რომ ამომეჭრა საჭირო ზომა ‘სტაიანშიკს’ ვთხოვე მომეხმარეთქო, მერე ჩავითრიე, ავუხსენი რას ვაკეთებდი და რატომ და გაუსწორდა იდეა. ბოლოს აღმოჩნდა, რომ ჩემი ძალიან ძველი ფეხბურთის მეგობრის ნათესავია, ამ ამოჭრილ ჩარჩოში ჩადგა, სურათებს ვუღებდი, მერე ის მიღებდა სურათებს, facebook-ები გავცვალეთ, მოკლედ მაგრა გავერთეთ.

 

მერე ვიღაც ტიპი თავისი ყვავილების გარშემო გადახურვას აკეთებდა იმას დავეხმარე…

 

 

The Why Not: მაგრამ მე მაინც მგონია, რომ ამითი გვაჩვენეს, რომ მათ ტერიტორიაზე ვართ, რაღაცა ძალაუფლების დემონსტრირების აქტი იყო მათი მხრიდან.

 

გიორგი: უბანში რო იჩითები და ტიპი რო პროსტა გეიაზვება… ეგ მომენტი ქონდათ… ძაღლები რომ აფსავენ თავის ტერიტორიას და გიღრენენ მერე… დღესაც მაგ ეტაპზე ვართ, რომ ვიღაც ტიპები ეგრე აფსავენ რაღაც ტერიტორიებს და მერე ჩხუბობენ, ამ ცხოველური ინსტინქტებით ტერიტორიების დაყოფიდან ნეტა როდის უნდა გამოვიდეთ… ყველა მაგას აკეთებს.

 

The Why Not: და ეხლა რას ფიქრობ, კმაყოფილები არიან მათ მითითებებს რომ დავემორჩილეთ?

 

გიორგი: არ ვიცი, მემგონი კი. ყველას ვუთხარი, რომ თქვენ რაც მითხარით მეგობრებო, მე ყველაფერი შევასრულე. მთლიანად გადავტეხე ჩემი თავი როგორც ხელოვანმა. რეალურად ისეთი გამოცდილება მომცეს, რომ ღირდა. ყველაფერს აქვს თავისი საინტერესო მხარე, თუნდაც მაგას რომ ვიღაც ტიპი გეუბნება შენ ნამუშევარზე, რომ უნდა გადაჭრა, აბა უთხარი ვინმეს ეგეთი რაღაც, და ისე დადე და ისე დაკიდე… მე კიდე ძალიან წყნარად შევხვდი ამას- რეალურად ამ ტიპებმა გააკეთეს ნამუშევარი, ოღონდ მე მივუტანე მასალა, ისე რომ ვერც კი მიხვდნენ.

 

The Why Not: ხო, კიდევ ის არის საინტერესო, რომ პირდაპირ რომ შეგვეთავაზებინა თანამშრომლობა, არ დაგვთანხმდებოდნენ.

 

გიორგი: ხო, თავიდან რომ ჩავიტანეთ ეს ბრეზენტის დიდი ჩარჩო მე და გიორგი ვარდიაშვილმა, ჩემმა მეგობარმა, თავიდან დაბალი დაცვა მოვიდა, მერე მეორე და იმას ვეჩხუბე… ისე გამოვედი წყობიდან მეგონა ყველას გავთიშავდი; მერე დავწყნარდი, ვცადე დალაგებულად ამეხსნა, მეთქი ყველაფერი უკან მიმაქვს, ბოდიში; თან ცოტა მთვრალი იყო, თან ცოტა ურევდა.

 

The Why Not: და საბოლოოდ რაც გამოვიდა მაგაზე რას იტყვი?

 

გიორგი: საბოლოოდ რაც გამოვიდა მემგონი საბოლოო არ არის. მე ვფიქრობ რომ ძალიან კარგი გამოვიდა. ჩვენ შეგვიძლია ჩავთვალოთ, რომ მიწისქვეშის თანამშრომლების ნამუშევარია ეგ, მე უბრალოდ მასალა მოვიტანე.

 

The Why Not: მაგრამ ეგ მასალაც მგონია, რომ ძალიან ორგანულია იქაურობისთვის.

 

გიორგი: კი, იმდენად ხშირია გამოყენებაში რაღაც სოციალურ ფენაში… დღეს რომ მოხვედი ხო ზუსტად ეგეთი ბრეზენტისგან ვაკეთებდით საყვავილე დახლის ოთახს… სულ მაინტერესებდა მაგ კონსტრუქციებს როგორ აკეთებენ და დღეს დამეცა ტუზი, დავეხმარე ერთს გაკეთებაში და შევთანხმდით კიდევაც, რომ მერე სხვაგან გადავიტან ზუსტად ეგრე, მაგ კარკასს, მაგ ოთახს, მაგ ფეჩს, მაგ ტელევიზორს, და ესე დავგეგმეთ კოლაბორაცია… მაგ ოთახში აპირებს გაატაროს მთელი ზამთარი რომ გაყიდოს ყვავილები.

 

 

The Why Not: და ის შუქი რატომ დატოვე ვიტრინაში?

 

გიორგი: შუქი ძალიან მომწონს, ხო იყო რომ მე მოვკვდი როგორც ეგო და უკან არის შუქი, სუფთა ენერგიის წყარო… ის შუქი ისეა იქ რომ ყველაფრის უკან არის ობიექტური ჭეშმარიტება, რაც გვიზიდავს მაგნიტივით.

 

ლაო ძი იწყება ძალიან საინტერესოდ… როდესაც ცის ქვეშეთში შეიცნეს სიკეთე, თავისთავად შეიცნეს ბოროტებაც, და სულ მიდის ლაპარაკი იმაზე, რომ მრავალფეროვანია სამყარო და ამ მრავალფეროვნებაში ვიზილებით… ეგ ძალიან ბევრჯერ მქონია, რომ ზოგჯერ სილამაზეც კი გღლის; პროგრესიით მივყავარ ხოლმე რაღაცას რომ ვხატავ, რომ ექსტაზურ მდგომარეობაში ჩემ თავს ვეკითხები ვინ გამწირა ამ უსასრულო სილამაზისთვის. ოღონდ ეგ არის კარგი, ჩემი ხატვაც ხოტბაა ამ სამყაროსი…